Kociewie
Kociewie - informacje na temat regionu. Mapa Kociewia i jego atrakcji.
Region Kociewia rozprzestrzenia się na zachód od dolnej Wisły i położony jest między Tczewem, Skarszewami, Starą Kiszewą, Czarną Wodą a Świeciem. Ma kształt wydłużony. Maksymalna rozciągłość terenu z północy na południe wynosi 120 km, ze wschodu na zachód około 60 km. Region zamieszkuje około 250 tysięcy osób.
MAPA KOCIEWIA:
Kociewia. Źródło: "Elementarz Gwary Kociewskiej. Gadómy po naszamó" - Mirosława Möller, Grzegorz Oller
Kociewie. Mapa. źródło: LOT KOCIEWIE
Kociewie i jego najbliższa okolica to zachwycająca kraina, która obok Kaszub jest najchętniej odwiedzanym regionem Województwa Pomorskiego. Jest to teren o bogatej historii i tradycjach, z licznymi zabytkami architektury. Kociewie jest również znane z pięknych krajobrazów, zielonych pól, łąk i lasów oraz czystych jezior i rzek. To idealne miejsce dla miłośników aktywnego wypoczynku, turystyki rowerowej, żeglarstwa czy wędkarstwa.
GŁÓWNE MIEJSCOWOŚCI NA TERENIE KOCIEWIA:
źródło: Vademecum Kociewskie. O tożsamości regionalnej Kociewia w zarysie. Praca zbiorowa pod redakcją Lecha J. Zdrojewskiego i Beaty Graban
MAPA ATRAKCJI KOCIEWIA:
Kociewie - mapa atrakcji turystycznych. źródło - LOT KOCIEWIE
Listę atrakcji turystycznych zarówno stolicy Kociewia jak i okolic znaleźć można klikając w link:
➡ atrakcje Starogardu Gdańskiego i okolicy.
NAJSTARSZE ATRAKCJE TURYSTYCZNE W STAROGARDZIE GDAŃSKIM (chronologicznie)
Najstarsze atrakcje turystyczne w Starogardzie Gdańskim:
- Baszta Książęca (Narożna) – fundamenty oryginalne XIII-wieczne.
- Fragmenty murów obronnych w Starogardzie – I poł. XIV w.
- Rynek – I poł. XIV w.
- Baszta Tczewska (Młyńska) – zbudowana po 1320 r.
- Baszta Gdańska (Szewska) – ukończona w 1330 r.
- Fara p.w. św. Mateusza – 1339 r.
- Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej – ukończony w 1802 r.
- Strzelnica – XIX w. i siedziba Kurkowego Bractwa Strzeleckiego.
- Destylarnia Starogard (zakłady Winkelhausena) – 1846 r. (pierwszy obiekt), 1897 r. (rozbudowa) zakłady na ul. Rycerskiej; początek lat 20. XX w. zakłady na ul. Skarszewskiej
- Starogardzka synagoga pożydowska – 1849 r.
- Dworzec kolejowy PKP – ok. 1870 r. – 1871 r.
- Aleja Wojska Polskiego – koniec XIX w.
- Gmach Sądu – po 1870 r.
- Poczta Polska – po 1870 r.
- Pałac Wiecherta – skrzydło z czerwonej cegły w 1882 r., skrzydło „białe” w 1893 r.
- Młyny Wiecherta – II połowa XIX w.
- I Liceum Ogólnokształcące – 1880 r., oddane do użytku w 1884 r.
- Szkoła Muzyczna – 1888 r.
- Fabryka Goldfarba – po 1890 r.
- Ratusz Miejski – 1893 r. odbudowa
- Muzeum 2. Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich (Kasyno Oficerskie) – koniec XIX w.
- Siedziba Społecznego Centrum Wsparcia Rodziny – dawna preparanda, koniec XIX w. / XX w.
- Budynek Urzędu Miasta – 1900 r.
- Dom św. Elżbiety – 1902 r., ukończony w 1903 r.
- Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych – ukończony kompleks w 1905 r.
- Most na Wierzycy – most stalowy w parku (na miejscu wcześniejszego drewnianego) powstał na początku lat 20. XX w., istniał do lat 60. XX w.
- Starogardzka Wenecja
- Park Miejski – 1928 r.
- Kościół św. Wojciecha – 1939 r., oddany do użytku 1953 r.
- Starogardzkie Centrum Kultury – wybudowany 1952 r., ukończona przebudowa 1991 r.
- Muzeum Ziemi Kociewskiej – budynek administracyjno-wystawienniczy ukończony w 2001 r.
Kociewie nie jest krajobrazowo jednolite. Można się o tym przekonać, wędrując przez dwa podstawowe, naturalne podregiony – mniejszy lewobrzeżnej doliny Dolnej Wisły, oraz większy, niejako centralny -wysoczyzny denno morenowej. W skład ostatniego podregionu wchodzą Pojezierze Starogardzkie położone w trójkącie Zblewo-Tczew-Nowe, przyległa część Borów Tucholskich, oraz północna część Równiny Świeckiej, prawie bezleśna. [embed]https://www.youtube.com/watch?v=OD7IiDzC0RQ[/embed] Podstawowym elementem krajobrazu kociewskiego są wysoczyzny i wzgórza morenowe oraz pokryte lasami Borów Tucholskich pola sandrowe, a także jeziora i rzeki. Spośród przeszło 200 jezior do najliczniejszych należą zbiorniki rynnowe o wydłużonym kształcie, znacznej głębokości i równoległych brzegach. Znacznie mniej jest jezior położonych w zagłębieniach moreny dennej. Mają one okrągły kształt, niewielką głębokość i łagodnie wznoszące się brzegi. Do grupy jezior morenowych należą również małe jeziorka bezodpływowe, tzw. “oczka”. Jeziora są ostatnim w terenie rezerwatem czystej, nieskażonej wody i stąd ich wielka wartość dla wczasowiczów i turystów. Korzystny jest również klimat na Kociewiu. Wszystkie jednak pory roku występują tu nieco później niż w głębi kraju. Lata, choć na ogół ciepłe i suche, należą do najkrótszych w Polsce. Elementem krajobrazu kociewskiego są przydrożne krzyże, z którymi często łączą się ciekawe opowiadania i legendy.
Stolica Kociewia - Starogard Gdański
Starogard Gdański. źródło - Album "Starogard Gdański wczoraj i dziś."
Starogard Gdański jest jedną z najstarszych miejscowości Polski Północnej, wykształconą prawdopodobnie z osady neolitycznej (4-5 tysięcy lat p.n.e.) i leżącą w pobliżu lub nawet na samym tzw. szlaku bursztynowym. Miasto leży nad rzeką Wierzycą na Pojezierzu Starogardzkim i należy do nadwiślańsko-pomorskiego regionu Kociewie. [embed]https://www.youtube.com/watch?v=t3SAKbyIrXM[/embed]
➡ mapa Starogard Gdański
Podział administracyjny
W bardziej przejrzysty sposób położenia Kociewia obrazuje podział administracyjny województwie pomorskim do ziemi kociewskiej w całości należą dwa powiaty starogardzki i tczewski oraz na pograniczu fragment gminy Trąbki Wielkie z powiatu gdańskiego i znaczne części gmin Liniewa i Stara Kiszewa z powiatu kościerskiego, a niżej niewielki teren gminy Czersk z powiatu chojnickiego. Pozostała część obszaru kociewskiego należy do województwa kujawsko pomorskiego, a w nim niemal w całości do powiatu świeckiego. Tutaj kociewskie są gminy Nowe, Warlubie, Osie, Drzycim, Jeżewo, Dragacz, niemal cala gmina Świecie z miastem, a na pograniczu borowiackim, w połowie gminy – Bukowiec i Lniano. Także w części zaliczyć można gminę Śliwice z powiatu tucholskiego. Pomimo tak dokładnie sprecyzowanej cechy położenia, nie można Kociewiu wytyczyć konkretnej granicy, jak dla terytorium państwowego czy administracyjnego. Jest to bowiem region etnograficzno - historyczny, uformowany przez czas i ludzi w nim zamieszkałych. W literaturze wobec tych regionów, zamiast granicy przyjęło się pojęcie zasięgu czyli granicy w przybliżeniu, znakowanego szerszym szrafowanym pasmem. Szerokość pasma najczęściej oznacza teren pogranicza. źródło: Na Ziemi Łagodnej – Roman Landowski -wydawnictwo Oko-Lice Kultury [embed]https://www.youtube.com/watch?v=gABsui6bDwk[/embed] [embed]https://www.youtube.com/watch?v=YW6HSv2EN0I[/embed] [embed]https://www.youtube.com/watch?v=8TUwW5egmYY[/embed]
HERB KOCIEWIA
W 2003 r. ustanowiono herb i hymn Kociewia, którego słowa są autorstwa ks. Bernarda Szychty. Herb Kociewia to prostokątna, zakończona półokrągło tarcza, podzielona na trzy części, co stanowi nawiązanie do trzech powiatów wchodzących w skład Kociewia: tczewskiego, starogardzkiego i świeckiego. Kolory poszczególnych pól symbolizują: żółty – urodzaj i bogactwo związane z polami uprawnymi zielony – kociewskie lasy niebieski – wodę i czyste powietrze. W centrum tarczy herbowej znajduje się zwrócony w lewo (heraldyczne prawo) czerwony gryf stojący na dwóch nogach, z łapami zakończonymi lwimi pazurami, orlim skrzydłem o pięciu piórach, sterczącymi uszami i podniesionym pionowo, lekko zakręconym ogonem. Gryf podkreśla historyczne związki Kociewia z Pomorzem, jego forma nawiązuje do godła księcia Sambora II z pieczęci książęcej na dokumencie lokacyjnym Tczewa z 1260 r.
(źródło: Vademecum Kociewskie. Dziedzictwo kulturowe Kociewia, a turystyka. Lech J. Zdrojewski, Kamila Gillmeister, Tadeusz Jędrysiak) 
HYMN KOCIEWSKI
źródło: "Elementarz Gwary Kociewskiej. Gadómy po naszamó" - Mirosława Möller, Grzegorz Oller
HAFT KOCIEWSKI
Pięknie haftowane chusty, obrusy, serwetki, na których pojawiają się kłosy pszenicy, maki, osty czy też modraki, są chyba najpiękniejszą i najbardziej barwną wizytówką Kociewia. Twórczyniami owych wzorów są Maria Wespa z Morzeszczyna i Małgorzata Garnysz z Pączewa. To 0ne w latach 70. XX w. wprowadziły na serwety polne kwiaty i kłosy zbóż. Wespowa swoje wzory oparła na ośmiu kolorach: białym, słomkowym, żółtym, pomarańczowym, czerwonym, liliowym, ciemno - niebieskim, zielonym, natomiast Garnyszowa na trzynastu: białym, żółtym, pomarańczowym, jasno-brązowym, ciemno-brązowym, czerwonym, bordowym, różowym, liliowym, fioletowym, niebieskim, jasnoniebieskim i zielonym. * Jak odróżnić haft kociewski od kaszubskiego?
- w hafcie kociewskim nie występuje popularny na Kaszubach kolor czarny oraz trójstopniowa odmiana niebieskiego.
źródło: "Ruszaj na Kociewie - niezbędnik turystyczny". Lokalna Organizacja Turystyczna KOCIEWIE
STRÓJ KOCIEWSKI
Ważnym elementem naszej kultury jest także strój kociewski z charakterystyczną choinką na kobiecej kamizelce (tzw. sznurówka). Strój ludowy w postaci obecnej nam znanej zawdzięczamy dr. Józefowi Gajkowi, który w latach 30. XX w. zrekonstruował strój. Nakryciem głowy kobiety był czepiec z białego tiulu lub czarny z jedwabnych koronek. Noszono białe koszule, gorsety przeważnie czerwone, spódnice w kolorach niebieskim, brązowym lub czerwonym w kwiaty, pończochy granatowe lub białe. Obuwiem były czarne półbuty. Jako okrycia wierzchniego używano najczęściej dużych wełnianych chust w ciemnych kolorach. Ubiór męski składał się z czapki z daszkiem lub czapki z barankiem, białej koszuli, do której wiązano jedwabną czerwoną chustkę, kamizelki i spodni (buksów), w pionowe prążki lub kratkę w kolorze - niebieskim lub szarym. Okryciem wierzchnim była szara lub granatowa sukmana. Noszono wysokie buty z cholewami. 
źródło: "Ruszaj na Kociewie - niezbędnik turystyczny". Lokalna Organizacja Turystyczna KOCIEWIE
GWARA KOCIEWSKA
Gwarę kociewską zaliczamy do dialektu wielkopolskiego. Widoczne są wpływy chełmińskie, dobrzyńskie, kujawskie i mazowieckie. W gwarze kociewskiej nie ma dużych odrębności leksykalnych od literackiego języka polskiego, za wyjątkiem wtórnych naleciałości niemieckich, a na północnym zachodzie kaszubizmów. Gwara kociewska jest bliska literackiemu językowi polskiemu. W gwarze kociewskiej wyodrębnia się trzy grupy:
- południową (większość terytorium powiatu świeckiego), wymowa samogłosek nosowych typu: gęś - ganś, wąż - wónż,
- środkową (nad Wierzycą, głównie w okolicach Starogardu Gdańskiego), gdzie zanika nosowość, np. gaś, wóż,
- północną (pomiędzy Tczewem a Skarszewami), wymowa typu: gynś.
źródło: "Ruszaj na Kociewie - niezbędnik turystyczny". Lokalna Organizacja Turystyczna KOCIEWIE * przykłady słówek kociewskich: sapka - zadyszka chlapsie - pada gzuby - dzieci bulwy - ziemniaki kele - obok sztyry - cztery łobzorgować - załatwić, uzbierać psiachóder - piasek arbata - herbata baki - policzki chwatko - szybko wyro - łóżko fejn - ładnie pogawandzić - porozmawiać buksy - spodnie.
źródło: "Elementarz Gwary Kociewskiej. Gadómy po naszamó" - Mirosława Möller, Grzegorz Oller
KOCIEWSKIE SMAKI - czyli regionalna kuchnia Kociewia
źródło: lot.kociewie.eu
Koniecznie sprawdź także pozostałe sekcje naszej strony:
